niedziela, 29 marca 2015

zakazana socjologia

Żyjemy w rzeczywistości sondażowej. Bez sondażu nie może obyć się żadne wydanie jakiegokolwiek programu informacyjnego. Sonda z nieśmiertelną kafeterią "TAK / NIE / TRUDNO POWIEDZIEĆ" zapuszcza się korzeniami obok niemal każdego artykułu w internetowych portalach. Współczesny człowiek obowiązany jest nie tylko posiadać pogląd na każdą sprawę, która jest aktualnie ważka, ale też wyrażać go na tak zwanym forum (jeśli to katastrofa lotnicza - wtedy jesteśmy ekspertami od awiacji, jeśli grasujący gdzieś morderca - wówczas każdy z nas jest psychologiem diagnozującym u złoczyńcy zaburzenia psychopatyczne). A że obecnie forum w postaci internetu, dziennikarza, tudzież pracownika sondażowni samo do nas przychodzi, pogląd trzeba sobie wypracować możliwie szybko. Bo co będzie jeśli zaraz zapytają? Może za rogiem czyha właśnie ankieter? A przecież odpowiedzieć: "nie mam zdania, nie znam się na tym" jest tak samo głupio, jak przechodzić przez ulicę po pasach.

Zresztą, zżymanie się na to wszystko trąci truizmem brodatym. Znacznie bardziej interesujący jest fakt, że wszystkie sondaże, sondy i pozostałe badania opinii publicznej, które dostajemy w gotowej postaci dzięki TV, internetowi i prasie, to produkt wysoce przetworzony, niczym olej z McDonalda. Jest to głęboko skrywana tajemnica, ale nad zebranym w tych sondażach wszelkiego autoramentu materiałem, siedzą rzesze speców od opracowania danych i w pocie czoła oskrobują ów materiał z takich odpowiedzi, po których włosy stanęłyby odbiorcom na głowie i zatańczyły paso doble. Oskrobują i oskrobują, aż wreszcie pozostanie jakieś 5% materiału, który można pokazać publicznie bez ryzyka narażenia społeczeństwa na urazy psychiczne. I te 5% przedstawia się jako reprezentatywną próbę opinii publicznej.

A jak wygląda pozostałe 95% materiału? To tajemnica pilniej strzeżona niż życie i twórczość rdzennych mieszkańców Strefy 51. Te oskrobane fragmenty nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego - tak głosi pierwszy paragraf tajnego okólnika krążącego po wszystkich polskich sondażowniach. W każdy piątek około trzeciej nad ranem, przez bramę każdego ośrodka badania opinii publicznej, przejeżdża opancerzona ciężarówka na tablicach rejestracyjnych, których próżno szukać w jakimkolwiek wykazie czy rejestrze. Pasażerowie tego pojazdu są ubrani od stóp do głów na czarno, skrywają oczy za ciemnymi ray-banami, wyposażeni są w broń automatyczną, która w Stanach Zjednoczonych jest dopiero w fazie testów, a próba zapytania ich o cokolwiek spotka się z reakcją, przy której namiętny pocałunek Dementora lub kopnięcie w piszczel Czarnoksiężnika z Angmaru są przednią rozrywką na niedzielne popołudnie. Osobnicy ci wynoszą z budynku firmy badawczej zabezpieczone czarną taśmą izolacyjną lodówki turystyczne, zawierające ów "oskrobany" materiał, który nie ma prawa trafić do mediów. Każda lodówka jest też oklejona ostrzegawczymi znakami z napisem "SOCIOHAZARD". Pojemniki te trafiają do ciężarówki, która z wyłączonymi światłami mijania bezszelestnie wyjeżdża przez bramę sondażowni i oddala się w nieznanym kierunku. Co potem dzieje się z tym niebezpiecznym materiałem badawczym, możemy się tylko domyślać...

Na szczęście, w ubiegłym tygodniu jedna z takich lodówek niezwykłym wręcz trafem (ciężarówka podskoczyła na "leżącym policjancie", pojemnik wyleciał z jej wnętrza i potoczył się do rowu) trafiła do nas, w związku z czym możemy teraz publicznie ujawnić jej zawartość. Mając przy tym nadzieję, że nie dojdzie do ogólnospołecznych rozruchów, przewrotów w Parlamencie i krachu na owocowej giełdzie warszawskiej. Zapnijcie pasy i nie dzwońcie do Prezydenta Federacji Rosyjskiej. Oto, jakie odpowiedzi ankieterzy zebrali na ulicach naszych miast i wsi w okresie ostatnich dwóch miesięcy.


Pytanie: Co pan/i sądzi o rosyjskim embargo?
Odpowiedzi:
 - Jestem za
 - Jestem przeciw
 - Nie wiem co to jest, ale chyba jeszcze tego nie jadłem
 - Powiem panu, że borygo lepiej działa i jest wydajniejsze
 - Mienia zawut Władimir. Szto ty gawarisz?

Pytanie: Kto pana/pani zdaniem wygra tegoroczne wybory prezydenckie w Polsce?
Odpowiedzi:
 - Andrzej Duda
 - Piotr Duda
 - Fabian Duda
 - Ondrej Duda
 - Jerzy Duda-Gracz

Pytanie: Czy "Ida" dostanie Oscara?
Odpowiedzi:
 - Jeśli się postara
 - Jak się nie zabezpieczy
 - Jak się nie będzie ciepło ubierała
 - Jak nie będzie grała niedostępnej
 - Jak nie będzie żydzić
 - O ile ten Oscar będzie ją chciał

Pytanie: Jak pan/i ocenia film "50 twarzy Greya"?
Odpowiedzi:
 - Boleśnie rozczarowujący
 - Dogłębnie nurtujący
 - Stosunkowo niezły
 - Tortura dla oczu
 - Panie, te geje już się wszędzie panoszą

Pytanie: Jakie jest pana/pani zdaniem najlepsze lekarstwo na górnicze bolączki?
Odpowiedzi:
 - Sadło świstaka
 - Węgiel leczniczy
 - Terpichol
 - Semtex
 - Polopiryna C. Ale koniecznie musi być C

Pytanie: Kto pana/pani zdaniem powinien pojechać na Eurowizję?
Odpowiedzi:
 - Tomasz Terlikowski
 - Magdalena Ogórek
 - Piotr Kraśko
 - Władimir Putin
 - Mysłowianie
 - Eurodeputowani

Pytanie: Co pan/i sądzi o dronach roznoszących paczki?
Odpowiedzi:
 - Jaja se pan robisz? Przecież drony wymarły dawno temu!
 - Co chwilę jakąś zarazę tu roznoszą, burżuje cholerne!
 - A był u mnie wczoraj taki jeden, ale nieuprzejmy jakiś, i alkoholem od niego waliło
 - Panie, te geje już się wszędzie panoszą

Pytanie: Co się panu/pani ostatnio spodobało w telewizji?
Odpowiedzi:
 - Beata Tadla
 - Reklama "Włączamy niskie ceny"
 - Jak ten Palikot interes rozkręcał przed kamerami. No sztuczny, a jaki?!
 - Festiwal Opolski w osiemdziesiątym drugim
 - Jak Lenin śpiewał mi się podobało. Jak to on nie śpiewał? No, Lenon, mówię przecież...
 - Transmisja na żywo z lądowania człowieka na Marsie
 - Taki program jak gwiazdy skaczą z trampoliny do basenu. I słuchaj pan, jeden wziął, skoczył i nie trafił. No do basenu nie trafił. Jak to się nazywało? Aaa... czekaj pan... już wiem! "Twoja twarz brzmi poziomo" czy jakoś tak.
 - Mi się spodobało, jak w Modzie na Sukces córka siostry szwagra kucharki teściowej przyjaciela Ridge'a wyszła za tego krawca, który szył suknię Brooke, jak wychodziła za brata synowej matki ginekologa Stephanie. Tylko, że ona zaraz potem umarła, po tym ślubie. Kto? No przecież tłumaczę jak komu dobremu. Córka siostry szwagierki... znaczy szwagra...
 - Panie, te geje już się wszędzie panoszą

Pytanie: Jaką zasadą się pan/i w życiu kieruje?
Odpowiedzi:
  - Wodorotlenkiem sodu
  - Żel uświęca środki
  - Karpie dżem
  - Wszystko albo nic
  - Trzecią zasadą termodynamiki

Pytanie: Co pan/i sądzi o aferze w SKOK-ach?
Odpowiedzi:
 - Za Małysza tego nie było
 - Reklamy, gwiazdorstwo, woda sodowa - to i nic dziwnego, że już nie skaczą tak dobrze
 - Eee tam, taka afera... Jak mój dziadek w trzydziestym czwartym zrobił skok, na bank, to poleciało dwóch dyrektorów i jeden wiceminister!
 - Panie, tego Tajnera to już dawno powinni wyp... eee... wywalić

Pytanie: Jaka jest pana/pani ulubiona potrawa?
Odpowiedzi:
 - Serce i mózg
 - Barszcz z krykietem posypany estrogenem
 - Ryba z tuńczykiem
 - Risotto z kaszy i makaronu
 - Różnie, ale najbardziej lubię sobie wypić ekspresso
 - Gołąbki, ale nie znoszę tych piór w talerzu
 - Krem z rodzynek, najlepiej takich świeżo zerwanych z krzaka
 - Potrawa? Po trawie to ja mam odlot, a potem śpię

Pytanie: Jaką książkę pan/i ostatnio przeczytał/a?
Odpowiedzi:
 - Tygodniowe inspiracje Biedronki
 - Apokalipsę świętego Jana
 - Kapitał Karola Maya
 - Trylogię Sienkiewicza, ale nie wiem kto to napisał
 - Koran - mówię panu, wystrzałowa lektura!
 - 50 twarzy goja - no, wie pan, takie cuś o antysemityźmie
 - Rozkład jazdy Polskiego Busa
 - Necronomicon
 - Księgę przewodów i rozwodów
 - Instrukcję składania szafki z IKEI, ale przestałem czytać na bułgarskim
 - Władcę Pierścieni - to na podstawie filmu, ale mówię panu, ten pisarz dużo pozmieniał

29. marca 2015, 01:31 CET,  52.245 °N, 16.546 °E, trzecia planeta Układu Słonecznego 

sobota, 7 marca 2015

aviator

Przed godziną 11:00 do Sali Kongresowej w Warszawie wjechał wóz strażacki i chwilę potem mogła już rozpocząć się z wielką pompą uroczystość inauguracji kampanii prezydenckiej Bronisława Komorowskiego.

"Bronek, Bronek, Bronek!!!" - ochrypłym głosem skandowała cała sala już drugą godzinę, aż wreszcie główny bohater uroczystości wkroczył na scenę dziarskim krokiem, ubrany w koszulkę z napisem "Let Me Entertain Yoó!". Niezbyt czytelny przekaz hasła wyjaśnił się chwilę potem, gdy Prezydent zapewnił, że potrafi wyciągać wnioski z popełnionych gaf i odtąd już żadne krzyki i płacze nie przekonają go, że tam gdzie jest "ó" powinno być "u".

Bronisław Komorowski w krótkich żołnierskich słowach podziękował przybyłym gościom, po czym zapewnił, że motywem przewodnim jego kampanii będą zgoda i bezpieczeństwo, a następnie zaintonował oficjalną pieśń swojej kampanii. Song zaczyna się od słów: "Pojedziemy na łów, na łów, towarzyszu mój; Dorżniemy watahy, dorżniemy też sfory i dorżniemy rój".

Po tym jakże podniosłym i majestatycznym wykonaniu kampanijnego hymnu, na mównicę zaproszono znane osoby ze świata mediów, sportu i kultury, które oficjalnie udzieliły swego poparcia Bronisławowi Komorowskiemu. Wśród owych cenionych postaci znaleźli się między innymi: bokser Przemysław Saletra, żużlowiec Tomasz Gołąb, satyryk Maciej Szczur, reżyser Agnieszka Niderland, kuchenny autorytet Magda Gęśler, piosenkarz spod samiuśkich Tater - Sebastian Kurpiel-Bagietka, aktorka światowego formatu - Alicja Gąsienica-Dżdżownica, dziennikarka znana z programu "Rozmowy w mroku" - Ewa Strzyga, oraz wreszcie muzykalni bliźniacy - bracia Stolec, znani z przebojowej kapeli "Stolec Orkiestra".

Każda z tych osób krótko opowiedziała, dlaczego popiera Bronisława Komorowskiego w jego staraniach o Mały Biały Domek. Jednak dopiero chwilę potem miała miejsce prawdziwa niespodzianka tej konwencji. Zza kulis, przy aplauzie publiczności, wybiegł sam Gaweł Gawlikowski - reżyser, twórca najgłośniejszego polskiego filmu ostatnich miesięcy, dzieła pod tytułem "Id", opowiadającego o odradzaniu się polskiego nurtu psychoanalizy w trudnych latach powojennych. Prowadzący uroczystość przez dobre pięć minut wymieniał wszystkie nagrody, którymi wyróżniono film Gawlikowskiego na najważniejszych światowych festiwalach. Od najbardziej prestiżowej, czyli Oskarda, po nie mniej znaczące Złote Groby, Złote Lwice, Złote Kaczki oraz nagrodę NAFTA.

Prezydent podziwiał statuetki przyniesione przez reżysera, po czym w swoim stylu skomentował wielkość figurki Złotej Kaczki:
"Niezbyt duża jest ta kaczka, jakoś taka niedożywiona chyba... A za moich czasów to były kaczki! Jak się szło na polowanie, to jak one się wzbijały w powietrze, to słońce potrafiły zasłonić na długie godziny. Olbrzymie okazy, dorodne, tak tak, tak to drzewiej bywało... A u każdej szpony jak u orła, zęby wielkie i ostre jak u wilka. Jak raz jednego uczestnika nagonki trzepnęła skrzydłem, to chłopak był jedną nogą u Abrahama. A innym razem, posłuchajcie Państwo, bo to jest ciekawa historia, doniesiono mi, że podziemia Warszawy terroryzuje pewna wyjątkowo złośliwa złota kaczka. Mieszkańcom stolicy, porządnym obywatelom, nakradła mnóstwo złota i kosztowności, śmiercią groziła, niewiasty i dziatwę więziła, no straszne historie, dajcie państwo wiarę. A ja wtedy akurat na polowaniu w Budzie Ruskiej przebywałem, mamuta tropiliśmy z kolegą z bractwa kurkowego już trzeci tydzień, wyjątkowo przebiegłe stworzenie... Ten mamut znaczy się, nie kolega. Bo kolega wyjątkowo porządny człowiek, Dimitrij, Rosjanin spod Ufy. Ale o czym to ja...? Aha, i wtedy przybiega ten posłaniec z Warszawy, że ta kaczka tam... No to ja na koń wsiadłem i do stolicy co koń wyskoczy. I schodzę w podziemia. Pięć dni proszę państwa, pięć dni bez jedzenia i kropli wody tą bestię tropiłem po warszawskich kazamatach. Szczury z piskiem uciekały mi spod stóp, bezdomni ostatnią kromką chleba się dzielili. I raz, jak byłem gdzieś pod Starym Rynkiem, to wyłazi nagle takie paskudztwo, zielone całe, oczy wilcze, ruchy kocie, ogon długi jak dług publiczny. No mówię państwu, do kaczki niepodobne, więc się go pytam: "Ktoś ty?". A to mi mówi, że on jest Bazyl i coś tam dalej, nazwisko już zapomniałem, Liszek czy Lisiak, i mi mówi jeszcze - posłuchajcie państwo - że on mnie w kamień zamieni. A ja mu na to, że w kamień to mnie dopiero po moim trupie zamienią i na Krakowskim Przedmieściu przed Pałacem ustawią na wiekuistą dla narodu pamiątkę. Wtedy jak on się - uwierzcie państwo - przeraził, jak ogon podwinął, jak czmychnął w te czeluście na oślep, to mówię państwu - takie korytarze wydrążył, że pani Hania nasza kochana, jak metro budowała, to już miała ułatwione zadanie. Tak tak, to - nie chwaląc się - również dzięki mnie nasze metro warszawskie w tak błyskawicznym tempie mogło powstać... Ale ta kaczka, no właśnie... No więc idę ja dalej, u kresu sił i wytrzymałości, i nagle światło takie złote w oddali. Widzę ją. Siedzi sobie na górze złotych dukatów, puszy się jak oligarcha jakaś, jak nabab turecki, wyobraźcie sobie państwo. I mi jeszcze grozić zaczyna, że ona mnie przed Trybunał Stanu postawi, że mnie zamknie w więzieniu, od zdrajców i agentów wyzywa. A kły u niej jak szable, mówię państwu! I skrzydłami jeszcze bije. Ale ja wtedy jak fuzję z pleców zdjąłem, jak wypaliłem jej w te złowieszcze ślepia! Tak - za przeproszeniem - pieprznęło, proszę państwa, tak ziemia zadrżała, tak zatrzęsło, tak wielkie nastąpiły ruchy podłoża, że od tej chwili ulica Tamka w Warszawie jest cała pochyła! Ho ho!"

Zakończenie przemówienia niespodziewanym okrzykiem sprawiło, że cztery osoby na widowni aż podskoczyły na swoich krzesłach. Wszyscy pozostali natomiast mniej lub bardziej gwałtownie wybudzili się tymczasem z drzemki i aplauzem nagrodzili opowieść Pana Prezydenta.

Nie był to jednak koniec emocji. Prowadzący konwencję przedstawił bowiem trzy najważniejsze osoby w sztabie wyborczym Bronisława Komorowskiego. Towarzystwo niezwykle międzynarodowe. Szefem sztabu został Raymond Tusk, lobbysta i człek obyty w polityce, który musiał w trybie pilnym emigrować ze Stanów Zjednoczonych do kraju swoich przodków, ponieważ popadł w jakieś zatargi z wiceprezydentem USA Frankiem Underwoodem. Głównym strategiem kampanii został natomiast pochodzący z Rosji radzieckiej zakonnik, brat Anastazy Słupkow-Sondażow z bractwa Pijarów, jak wieść niesie - podobno potomek samego Raz Putina. Wreszcie, rzecznikiem prasowym sztabu Bronisława Komorowskiego ogłoszono panią Małgorzatę Pomidor. Jej znakiem rozpoznawczym ma być fakt, że na każde pytanie dziennikarzy będzie odpowiadać: "pomidor!".

A potem nastąpiło najbardziej wyczekiwane wydarzenie dnia. Ogłoszenie hasła kampanii wyborczej Bronisława Komorowskiego. Tekst odsłonił uroczyście Pan Prezydent wraz z Małżonką. Pociągnęli za sznurki i oczom widzów ukazało się wypisane olbrzymią czcionką hasło: "HO HO HO".

- Oto jest hasło na trudne i niebezpieczne czasy! - z dumą stwierdziła Agnieszka Niderland

- Proste, a ileż treści niesie w sobie! - wtórował jej Maciej Szczur

O komentarz specjalnie dla nas pokusił się też sam Raymond Tusk, który - jak się okazało - doskonale pamięta ojczystą mowę. Nowy szef sztabu zauważył, że hasło to doskonale łączy wszystkie grupy społeczne, a właśnie jedność oraz integracja narodu są myślą przewodnią tej kampanii. Tusk dodał również, że hasło to stanowi uniwersalną odpowiedź na wiele trudnych pytań, które mogą się pojawić w trakcie kampanii wyborczej:

- Co Pan Prezydent zamierza zrobić dla kraju w kolejnej kadencji? - HO HO HO!
- Jak żyć, Panie Prezydencie? - HO HO HO!
- Ile pieniędzy wydał Pan na kampanię wyborczą? - HO HO HO!
- Jak długo jeszcze dług publiczny będzie rosnąć? - HO HO HO!
- Jak bardzo zadłużony jest ZUS? - HO HO HO!
- Co będzie jeśli Rosja na nas napadnie? - HO HO HO!
- Podoba się Panu pani kanclerz Niemiec? - HO HO HO!

I wydawałoby się, że w tym momencie uroczystość można by już zakończyć. Przemówili najważniejsi goście. Znamy hymn, hasło oraz skład sztabu wyborczego. W niebo wzbiły się setki balonów, chińskie lampiony oraz białe gołębie (w ostatniej chwili ktoś powstrzymał Prezydenta, który na ten widok odruchowo zaczął szukać swojej dubeltówki). Na gości runęły kilogramy konfetti, wyprodukowanego z list podpisów pod obywatelskimi projektami ustaw o jednomandatowych okręgach wyborczych i o przywróceniu wieku szkolnego od siódmego roku życia.

Ale nie! To jeszcze nie koniec! Zadymiło, zakopciło i na salę wtoczył się olbrzymi autobus. "Oto jest BRONCHOBUS!!!" - prowadzący uroczystość ledwo przekrzyczał rozentuzjazmowany tłum. Jak się po chwili dowiedzieliśmy, w Polskę ruszy 314 takich pojazdów, po jednym na każdy powiat. Wszystkie będą wieźć na pokładzie działaczy partyjnych, członków sztabu i wolontariuszy, którzy mają za zadanie agitować i nakłaniać do głosowania na Bronisława Komorowskiego wszędzie tam, gdzie Bronchobus zajedzie. A nazwa pojazdu bierze się stąd, że nie spełnia on europejskiej normy emisji spalin EURO3, w związku z czym zatruwa powietrze tak bardzo, że każdy kto spotka ten autobus na szosie, będzie się musiał natychmiast poddać zabiegowi bronchoskopii...

... a wtedy - zgodnie z dewizą "Smog w każdym powiecie" - spłoszony swego czasu przez Prezydenta Bazyliszek nie będzie już jedynym smokiem w kraju (jedynym, bo ten wawelski to jednak dinozaur, co udowodnił swego czasu profesor dendrologii stosowanej - pan Giertych senior).

Oczywiście, Bronchobusy nie będą jedynie wozić działaczy i zmieniać składu chemicznego polskiego powietrza. Zaplanowano szereg atrakcji dla ludu wszędzie tam, gdzie się pojawią. Będzie rzecz jasna poczęstunek, z tym że nie będzie to - jak nas solennie zapewniono w sztabie - żadna kiełbasa wyborcza. Będzie za to rosół z dziada-pradziada oraz dziczyzna upolowana osobiście przez Bronisława Komorowskiego, a dla ochłody piwo "Cień kniei". Przygrywać będzie muzyka zespołu "Łowiecka Dawać". Dzieci będą mogły napisać dyktando, a dorośli wziąć udział w teście o Radzie Bezpieczeństwa Narodowego lub postrzelać z fuzji. Każdy kto trafi "dziesiątkę" trzy razy z rzędu otrzyma zdjęcie Prezydenta z autografem, a jeśli dodatkowo uczyni to z zawiązanymi oczami, będzie mógł zadać osobiste pytanie Małgorzacie Pomidor. Wreszcie, w Bronchobusach będzie można nabyć polecaną osobiście przez Bronisława Komorowskiego bestsellerową pozycję książkową pt. "Jak złowić jelenia - myślistwo i polityka dla średniozaawansowanych".

Po tych zapowiedziach, pojazdy oklejone podobiznami Prezydenta oraz reklamami sponsorów kampanii ("OSIKAM - lampy i żyrandole, profesjonalne oświetlenie pałaców i zabytkowych wnętrz"; "GRUBY ZWIERZ - sklep internetowy, wszystko dla myśliwych", "WĄS-KILLER - trymery do zarostu tak ostre, że ścinają z nóg!"), ruszyły w Polskę.

A gdy kurz opadł, na osypanym konfetti podeście zobaczyliśmy sylwetkę Bronisława Komorowskiego.
- Jak to, Panie Prezydencie, to pan nie pojechał Bronchobusem? - pytamy
- Bynajmniej! Słyszeliście, że jeden z moich konkurentów będzie prowadził kampanię z samolotu?
- Tak, to Janusz Korwin-Mikke - odpowiadamy
- No właśnie! Więc ja nie mogę być gorszy! Za chwilę zakładam gogle, pilotkę i ruszam w Polskę drogą powietrzną. Na drzwiach od stodoły!
- Ach tak... A daleko pan na tych drzwiach od stodoły zaleci?
- Ho ho ho!

7. marca 2015, 23:05 CET,  52.245 °N, 16.546 °E, trzecia planeta Układu Słonecznego

poniedziałek, 23 lutego 2015

łże-warzywa


"Polskie warzywa", a kraj pochodzenia... Hiszpania!

Skandal!!! To jawnie antypolskie i cyniczne działanie polskojęzycznych supermarketów, reklamowanych przez kulinarnych celebrytów o niejasnej i podejrzanej proweniencji! (są powody by sądzić, że siostra sąsiadki stryja jednego z nich obsługiwała w knajpie, naprzeciw której mieściła się pralnia odwiedzana przez stalinowskich prokuratorów). To szkodliwa kampania bez precedensu, to opluwanie polskiej tradycji rolniczej, szyderczy zamach na korzenie ojców mowy i królewski szczep piastowy!

Zatem, niniejszym żądamy w Polsce POLSKICH sklepów ze świeżymi POLSKIMI warzywami z gruntu, również w styczniu i lutym! Żądamy nowalijek przez okrągły rok! Nie będzie Hiszpan pluł nam w twarz i dzieci nam warzywił!

23. lutego 2015, 13:51 CET,  52.245 °N, 16.546 °E, trzecia planeta Układu Słonecznego


czwartek, 29 stycznia 2015

nowy kanon lektur (część 2.)

Nadszedł czas, aby ujawnić drugą część wciąż skrywanego przed opinią społeczną projektu nowego kanonu lektur szkolnych. Ministerstwo zdecydowało się na tak dalekosiężne kroki, aby uwspółcześnić treści przekazywane przez obowiązkowo czytane w szkole książki, że może się to okazać zbyt wielkim szokiem dla wielu osób korzystających z publicznej oświaty. A najazdu na stolicę połączonych sił uczniów i nauczycieli, mogą nie wytrzymać co bardziej wątłe gmachy i organizmy.

Przypomnijmy - wiekopomna zmiana ma kryptonim "666" i opiera się na założeniu, że trzon literatury obowiązkowej na każdym poziomie edukacji (szkoła podstawowa, gimnazjum, liceum) stanowić będzie 6 tytułów. W sumie daje to 18 książek, które każdy uczeń w ciągu swojej szkolnej przygody poznać będzie musiał piekielnie dobrze. W poprzednim odcinku znalazło się pierwsze dziewięć tytułów, teraz pora na kolejne.

GIMNAZJUM (c.d.)
  • Mniej więcej w połowie gimnazjalnej edukacji, uczniowie zetkną się z książką traktującą o sprawach bardzo aktualnych. "Rajd utracony" to wywiad-rzeka, który przeprowadził brytyjski dziennikarz motoryzacyjny John Milton (gwiazda programu "Top Zbir") z polskim kierowcą wyścigowym Rupertem Haubicą. Sportowiec przybliża czytelnikom, jak rozpoczęła się jego wielka kariera, a stało się to w chwili, gdy jako 5-latek w garażu zawrócił "na trzy" "Maluchem" swojego ojca. Później zmagał się z wieloma przeszkodami, trenował w szopach, poskramiał rosnące ceny paliwa, driftował po szosach gminnych i powiatowych, omijając zające, dziki, łosie i jelenie, które wypadały na jezdnię i zastygały w niezrozumiałym bezruchu. Rupert wyjechał na Zachód jednak dopiero wtedy, gdy w Polsce zaczęto budować zbyt mało dziurawe drogi, aby dało się na nich doskonalić rajdowe manewry.
  • Kolejną lekturą będzie pozycja, która wzmocnić ma w nastolatkach wrażliwość na kwestie społeczne. Książkę pod tytułem "Menel gdański" Maryśka Konopicka wydała w drugim obiegu, ponieważ zarówno jej imię jak i nazwisko za bardzo kojarzą się z niedozwolonymi substancjami, a pod pseudonimem pisać nie chciała. Zakazaną początkowo księgę, niedawno przywrócono do łask, w czym ogromną zasługę miał ekscentryczny polityk i poseł na Sejm - Janusz Gasikot. Fabuła powieści koncentruje się wokół monotonnej codzienności trójmiejskich zbieraczy złomu i bezdomnych. Oprócz przeczesywania miejskiej dżungli pod kątem metali szlachetnych, bohaterowie książki pełnią wolontariat na parkingach przy centrach handlowych (gdzie bezinteresownie pomagają kierowcom znaleźć wolne miejsce do parkowania oraz odstawić wózek zakupowy), a w wolnych chwilach piją wino owocowe "Grom", które za 2,99 zł. kupują w sieci dyskontów "Boża Krówka". Leniwie toczące się życie przerywa rozporządzenie miejskich radnych, zakazujące przyjmowania do skupu puszek po piwie oraz złomu w ilościach detalicznych. Bohaterowie zakładają wówczas ZBoWiD - Zrzeszenie Bojowników o Wino i Denaturat (imienia "Króla Złotego"). I wystosowują 21 postulatów, domagając się między innymi gwarancji stałych cen skupu aluminium do 2163 roku.
  • Jeszcze przed ukończeniem gimnazjum, uczniowie sięgną do klasyki literatury brytyjskiej, poznając twórczość jednego z jej najwybitniejszych przedstawicieli, jakim z całą pewnością był William Szejk-spij. Ministerstwo zaleca, aby gimnazjaliści w całości przeczytali jedno z jego najsłynniejszych dzieł: "Rodeo i Julia". Tym bardziej, że fabuła nie jest szczególnie skomplikowana. Jak pamiętamy, akcja dzieje się na początku XX wieku. 15-letnia Julia wyrusza wraz z rodzicami, na statku "Santa Mierda", do Stanów Zjednoczonych, za chlebem. Rodzina osiedla się przy granicy z Meksykiem, w strefie którą zarządza polski emigrant Aria Jontek (stąd nazwa strefy: Arii Zona). Dziewczyna poznaje tam między innymi młodego, bogatego ranczera, który nazywa się McBet, uwielbia hazard i zakłady, a podobno jest również potomkiem króla Ekwadoru. Kolejnym z pierwszoplanowych bohaterów jest nieokrzesany cham o imieniu Let, którego ojciec posiada ranczo rywalizujące z ranczem McBeta na rodeo i wyścigach konnych. Rywalizacja zwaśnionych rodów schodzi jednak na plan dalszy, gdy pewnego dnia Indianie ze szczepu Siksów, pod dowództwem legendarnego buntownika Piwetou, porywają Julię. Wówczas McBet, cham Let, oraz lokalny lekarz i przedsiębiorca zajmujący się przetwórstwem rtęci - doktor Queen, wyruszają Julii na odsiecz.

LICEUM
  • Na początek licealnej przygody z literaturą, Ministerstwo proponuje wyjątkowo przystępną pozycję. "Gra o trąd" Martina R.R. George'a - bestseller, który doczekał się już za oceanem ekranizacji w postaci hitowego serialu - wzbudza zresztą wiele kontrowersji ze względu na śmiałe sceny seksu i dekadenckie przesłanie. Fabuła ma jednak charakter przygodowo-sensacyjny. Gdy z tajnego laboratorium w paryskim Instytucie Pasteura znikają fiolki zawierające śmiertelnie niebezpieczną, eksperymentalnie zmodyfikowaną bakterię wywołującą trąd, los ludzkości leży w rękach specjalnie powołanego zespołu naukowców. Wraz z towarzyszącymi im agentami służb specjalnych i najemnikami Legii Cudzoziemskiej, badacze pod dowództwem doktora Stromsanda, muszą odnaleźć złodziei, zanim będzie za późno.
  • W tej samej klasie, uczniów czeka również jednak nieco poważniejsze wyzwanie, w postaci spotkania z klasyką polskiej literatury - "Trylogią" Henryka Serkiewicza. Monumentalne dzieło opowiada o perypetiach "Zielonego Piekła" - zespołu radykalnych, wegepozytywnych ekologów, którym przewodzi niejaki Adam Ratrak. Licealiści będą zobowiązani zapoznać się z wybranymi fragmentami wszystkich trzech tomów "Trylogii", w skład której - jak pewnie doskonale pamiętamy - wchodzą:

    • "Ogniem i Kwieciem" - Ekolodzy rozpoczynają batalię z rolnikami, regularnie wypalającymi trawy na polach, co niekorzystnie wpływa na środowisko naturalne. Ich lokalne, jednorazowe akcje protestacyjne przestają jednak odnosić skutek, gdyż rolnicy łączą się w kółka rolnicze pod wodzą niezmordowanego Andrzeja Peppera, pseudonim "Pieprz". Do walki z ekologami ściągają też posiłki ze sprzymierzonej Ukrainy, na czele z potomkiem Hunów - groźnym, nieokiełznanym kołchoźnikiem imieniem Bo. Rolnicy korzystają z wiedzy taktycznej Bo Huna i spędzają ekologów do głębokiej defensywy. Wówczas zastępca Adama Ratraka - Jan Skrzeloziele - wzywa na pomoc hippisów. Ten manewr przesądza sprawę - hippisi w mgnieniu oka wypalają tyle trawy, że rolnikom nic już nie pozostaje.

    • "Biotop" - Najbardziej rozbudowana i wielowątkowa część "Trylogii", której streścić w kilku zdaniach nie sposób. Główny nurt akcji jest zbudowany wokół gospodarczej ekspansji Szwedów, którzy w różnych miejscach Polski planują zbudować potężne fabryki - mebli "IKRA", samochodów "WOLNO" i samolotów "SCHAB ANGINEN". Ekolodzy z "Zielonego Piekła" nie nadążają z protestami i happeningami. Co w jednym miejscu znajdą biologiczną przeszkodę dla szwedzkiej inwestycji, wróg natychmiast znajduje sobie nową lokalizację. Ekologom sprawę utrudnia dodatkowo przekupiony przez Szwedów wiceminister środowiska Radzimir Wiłł, który rzuca Ratrakowi formalne kłody pod nogi, a w finale doprowadza nawet do jego aresztowania. Epickie zakończenie powieści ma miejsce pod Częstochową. Sprawę na korzyść ekologów przesądza wtedy obecność w wodach gruntowych bakterii o nazwie Kmicic (po łacinie: traitoris babinich), która ostatecznie przekonuje Szwedów do rezygnacji z gospodarczego podboju Polski.
    • "Pan Wołobykowski" - Tym razem ekolodzy z "Zielonego Piekła" pomagają tytułowemu panu Wołobykowskiemu, który dysponuje ogromnym stadem krów. Wpada jednak w kłopoty finansowe, w efekcie których grozi mu utrata całego stada (a samemu stadu - bilet w jedną stronę do ubojni). Perspektywa hekatomby setek krów i byków wzrusza bogatego biznesmena ze Szkocji - Ketlinga, który - ze znaną dla Szkotów hojnością - bez mrugnięcia okiem wspomaga ekologów finansowo. Tym sposobem do skutku mogą dojść plany nie widzianej dotąd na taką skalę operacji - przepędzenia całego stada przez setki kilometrów, aż w okolice Podola Kamieńskiego, gdzie ów biznesmen dysponuje odpowiednią ilością gruntu. Podczas ryzykownej wyprawy, wszystkim ekologom z "Zielonego Piekła" grozić będzie śmiertelne niebezpieczeństwo, a ich więzy przyjaźni zostaną wystawione na próbę.
  • Druga klasa liceum to dwie kolejne, niezwykle ważne pozycje książkowe. Na początek "Bacówka" Bolesława Niemca, czyli chwytająca za serce, naturalistyczno-realistyczna opowieść z historycznym tłem, o przygodach podhalańskiego bacy z Poronina - Józefa Ślimaka i jego żony - Jagny z domu Gąsienica. Utrzymujący się z turystów górale zmagają się z malejącą liczbą gości w swoim pensjonacie. I chociaż próbują niemal wszystkiego, aby przyciągnąć turystów - organizują pokazy strzyżenia baranów, parzenia parzenic czy lepienia bałwana z igelitu - niewiele to pomaga. Dochodzi wręcz do tego, że pazerny bankier - niejaki Żyd Nietoperz - chce za długi zlicytować domek Ślimaka. Wtedy jednak, niczym deus ex machina, pewnej nocy bacę odwiedza tajemniczy wróż Maciej Owczarz. Ma on dla górala niezwykłą propozycję, która pomoże mu odbudować się finansowo. Chodzi o ugoszczenie przez kilka tygodni pewnego uciekiniera z Rosji, który musi się ukrywać przed pościgiem. Gość ten dysponuje ponoć ogromną sumą pieniędzy, a jego nazwisko - Włodzimierz Ilicz - niewiele Ślimakowi mówi, dlatego baca zgadza się bez wahania. Nie podejrzewając nawet, jak bardzo ta decyzja zmieni wkrótce jego życie.
  • W drugiej klasie licealiści zetkną się również z polską fantastyką. Spośród wielu dzieł w tym nurcie, Ministerstwo zaproponowało twórczość najsłynniejszego autora polskiej fantastyki - Andrzeja Dyszkowskiego, a konkretnie powieść pt. "Niedźwiedźmin". Książka opowiada o skrytym w ostępach Bieszczad posterunku Straży Granicznej, którym dowodzi sierżant Robert Hutnicki. Funkcjonariusz skrywa ponurą tajemnicę - w dzieciństwie został ugryziony przez niedźwiedzia. I od tego momentu, podczas każdej bezgwiezdnej nocy przeobraża się w pół-człowieka Niedźwiedźmina, znanego też jako Robin Hut - bezwzględny mściciel tańczący z wilkami i walczący z przemytnikami w bieszczadzkich lasach. Niestrudzenie tropi kontrabandy oraz handlarzy żywym towarem, którzy przerzucają ludzi z Ukrainy do Polski za horrendalne stawki. Do utraty tchu toczy boje z każdym przejawem kłusownictwa i niszczenia dzikiej przyrody Bieszczad. A pomaga mu w tym krąg "Sprzysiężonych" - grupa banitów i społecznych wyrzutków, do której należą między innymi: Szkarłatny Wilk (opiekun wilków w ogrodzie zoologicznym, wyrzucony z roboty za nadmierną słabość do wina owocowego - stąd ksywka), Mały Czerwony John (niewielki wzrostem, ale wielki sercem były działacz Partii Komunistycznej, który po upadku socjalizmu zaszył się najpierw esperalem, a zaraz potem zaszył się w bieszczadzkich lasach), oraz Braciszek Tak i Siostrzyczka Nie (dwoje zakonników z nieodległych klasztorów, wydalonych ze stanu duchownego za romans ze sobą). Książka jest perłą polskiej literatury współczesnej, także dzięki opisaniu całego spektrum polskiej demonologii rustykalnej - przez fabułę przewijają się najprzeróżniejsze upiory: strzygi, rusałki, leśne nimfy, kleklemanki, południce, utopce, płanetnicy, wiły, skrzaty i żywiołaki.
  • Tuż przed egzaminem dojrzałości, uczniów czekają najtrudniejsze wyzwania. Bo właśnie w trzeciej klasie zetkną się z najcięższymi gatunkowo pozycjami literackimi. Na początek będą to "Cierpienia młodego teriera" autorstwa Johanna von Wolfganga - wybitnego przedstawiciela niemieckiego romantyzmu. Bodaj najwybitniejsze filozoficzno-literackie dzieło epoki, obok książki "Kubuś Puchatek fatalista i jego fan" Dennisa D. Derota. Narratorem w "Cierpieniach..." jest młody terier szkocki, zabierany przez swoją panią (piosenkarka o pseudonimie "Karma") na bankiety, rauty i inne wystawne przyjęcia, a nawet do telewizji, do programu muzycznego "Mouse, Bee and Music", w którym Karma jest jurorką. Wszędzie tam nasz terier gromadzi obserwacje, którymi potem dzieli się z czytelnikiem w formie filozoficznych refleksji. Krytykuje społeczeństwo konsumpcyjne, próżność ludzi, a także nietolerancję rasową, z którą styka się na co dzień, w postaci dyskryminacji ze strony pudli, które trzymają się we własnym gronie, czytają kolorową prasę i palą marihuanę, a teriera obdarzają jedynie drwiącym uśmieszkiem.
  • Wreszcie na koniec dzieło najbardziej kontrowersyjne, by nie rzec - obrazoburcze. Jedna z najsłynniejszych książek w dziejach ludzkości. Czytana z wypiekami na twarzy pod każdą szerokością geograficzną. W wielu krajach wciągnięta na indeks ksiąg zakazanych. I już choćby z tego powodu warta, aby poznali ją także wszyscy licealiści, chociaż nie każdemu środowisku w tym kraju pomysł ten przypadł do gustu. Mimo, że fabuła - na pierwszy rzut oka - wygląda niewinnie. Oto bowiem Joanna Dark - fanka gotyckich klimatów, ubierająca się na czarno studentka technologii żywności, przypadkowo poznaje obrzydliwie bogatego biznesmena, producenta herbaty Krystiana Szarego. W miarę wzajemnego poznawania się, bohaterowie odkrywają, że Joanna nie tylko lubi wyłącznie czarną herbatę, ale też z pieprzykiem, na ostro i bez długiego parzenia. Z kolei Krystian wolałby bardziej waniliowo i łagodnie, z delikatną nutą Orientu. Nieszczęśliwie zakochana Joanna zaczyna wtedy pisać pamiętnik. I formę pamiętnika właśnie ma omawiana książka, ostatnia pozycja w nowym kanonie lektur szkolnych, światowy bestseller wszech czasów. "50 twarzy Earl Greya".
29. stycznia 2015, 22:41 CET,  52.245 °N, 16.546 °E, trzecia planeta Układu Słonecznego

środa, 24 grudnia 2014

nowy kanon lektur (część 1.)

Temat edukacji jest ostatnio częściej niż zwykle podnoszony. A to pani Minister poinstruuje nauczycieli, co mają robić, narażając się tym samym, że rozjuszeni pedagodzy wezmą przykład z górników, przyjadą do stolicy i obrzucą budynek MinEdu kredą albo Kartą Nauczyciela. A to znowu pani Minister z dumą zaprezentuje kolejną odsłonę "darmowego" podręcznika dla najmłodszych adeptów państwowego szkolnictwa. A to wreszcie media mainstreamowe zainicjują dyskusję o konieczności zmian w kanonie lektur szkolnych, bo dzieci podobno wolą teraz czytać (a najlepiej oglądać) "Harry'ego Pottera" i "Igrzyska Śmierci", zamiast "Pana Tadeusza" i "Quo Vadis".

Wydaje się jednak, że również tą ostatnią kwestią urzędnicy w Ministerstwie Edukacji poważnie się przejęli. Z przecieków oraz strzępków nieoficjalnych danych wynika, że w kazamatach Resortu spoczywa już projekt zupełnie nowego kanonu lektur szkolnych. I jak się nam udało dowiedzieć ze źródeł bliskich do samego wiceministra, zmiany są naprawdę rewolucyjne. Specjalnie dla Czytelników, jako pierwsi prezentujemy najważniejsze elementy nowego kanonu.

Wiekopomna zmiana ma kryptonim "666" i opiera się na założeniu, że trzon literatury obowiązkowej na każdym poziomie edukacji (szkoła podstawowa, gimnazjum, liceum) stanowić będzie 6 tytułów. W sumie daje to 18 książek, które każdy uczeń w ciągu swojej szkolnej przygody poznać będzie musiał piekielnie dobrze. A szczegółowa lista tytułów przedstawia się następująco:


SZKOŁA PODSTAWOWA
  • Na samym początku szkolnej edukacji, dzieci zapoznają się z unowocześnioną wersją klasycznego wiersza "Murzynek Bambo", znanego każdemu z nas. Zreformowana postać wiersza, która nosi tytuł "Afroamerykanin Bambo", została opracowana ściśle według wytycznych Komisji Europejskiej i uzgodniona z Pełnomocnikiem ds. Równego Statusu Kobiet, Mężczyzn i Kosmitów. A sam wiersz rozpoczyna się teraz słowami: "Afroamerykanin Bambo w Afryce mieszka, alternatywny kolor skóry ma ten nasz koleżka..."
  • Pierwszym poważnym spotkaniem z prozą będzie dla uczniów podstawówki opowiadanie rosyjskiego pisarza Michaiła Chlebakowa pod tytułem "Miś i Małgorzata". Pogodne przygody dziewczynki mieszkającej z rodzicami na skraju surowej syberyjskiej tundry, oraz jej ukochanego pluszaka, z pewnością zachęcą dzieci do dalszego sięgania po książki.
  • W trzeciej klasie jako lekturę obowiązkową zaplanowano utwór "Małpa w kąpieli" autorstwa pisarza ukrywającego się pod pseudonimem A.Fr, który publikuje anonimowo, wyłącznie w internecie. Utrzymane w wesołym tonie, krótkie dzieło "Małpa w kąpieli", w humorystyczny, a jednocześnie pouczający sposób przestrzeże najmłodszych przed niebezpieczeństwami wynikającymi z korzystania z poczty elektronicznej podczas zażywania kąpieli w wannie lub pod prysznicem.
  •  
  • Na starsze dzieci czeka pierwsze poważniejsze spotkanie z powieścią. Dla nich Ministerstwo proponuje znane od pokoleń i bardzo dobrze oceniane książki Alfreda Szklarsko-Porębskiego. Z dziewięciu tomów o przygodach Romka, które wyszły spod jego pióra, czwartoklasiści powinni przeczytać tom pierwszy - "Romek w krainie praszczurów", który z lekkością i pasją wprowadzi dzieci w tematykę genealogii i przybliży im, dlaczego warto - podobnie jak to czynił główny bohater - poznawać przeszłość własnej rodziny i zgłębiać tajemnice swoich przodków.
  • W piątej klasie szkoły podstawowej również zaplanowano spotkanie z dziełem wielotomowym. "Opowieści z psiarni" autorstwa C.S.I. Lewisa to już znacznie dłuższe objętościowo książki. Dlatego również w tym przypadku zalecany do przeczytania jest tylko jeden tom. I ponownie proponuje się książkę rozpoczynającą serię, a noszącą tytuł "Opowieści z psiarni - zew do księżyca i stara szarfa". Jak pewnie doskonale pamiętamy, akcja powieści toczy się w schronisku dla bezdomnych zwierząt, do którego pewnego razu trafia na wpół dziki mieszaniec, potomek wilczycy i domowego jamnika.
  • Ostatnia klasa podstawówki przeznaczona jest na zapoznanie dzieci z literaturą operującą przenośnią, aluzjami i światem przedstawionym w konwencji z pogranicza fantazji i rzeczywistości. Metaforyczne dzieło Henryka Serkiewicza pod tytułem "W budyni i w tłuszczy" nie powinno jednak znużyć nastolatków. Tym bardziej, że fabuła powieści, czerpiącej obficie inspiracje z klasycznej "Alicji w krainie garów", koncentruje się wokół miejsca znanego im codzienności - najzwyklejszej domowej kuchni. W niej to, jak wiedzą ci, którzy rzecz czytali, dochodzi do tajemniczych i niesamowitych wydarzeń, których uczestniczką jest główna bohaterka - jedenastoletnia Magda Gęśler. Pewnego dnia, pomagająca mamie w gotowaniu Magda, pada ofiarą trujących oparów wydobywających się z nadpsutego sera gorgonzola, przechowywanego w nieodpowiednich warunkach. Halucynogenne wyziewy sprawiają, że dziewczynka przenosi się w swej wyobraźni do świata, w którym potrawy nie tylko ożywają i rozmawiają z bohaterką, ale mają też swoje królestwo, z władzą, prawem i stosunkami społecznymi. Niestety, Magda trafia do ich świata akurat w przededniu wybuchu wielkiej, kuchennej rewolucji...

GIMNAZJUM
  • Na początek bardzo przyjemna lektura - "Szatyn z siódmej klasy"  Marcela Korneszyńskiego. Książka opisuje perypetie dwóch koleżanek z jednej ławki, które w tym samym czasie zakochują się w przystojnym koledze z klasy równoległej. Akcja powieści rozgrywa się w niezwykłym okresie Polski międzywojennej (co sprawia, że realia książki można omówić również na lekcjach historii), a sam kawaler będący obiektem westchnień, nie zwraca niestety uwagi na uczucia koleżanek. Jest bowiem żywo zainteresowany zagadką, w którą wciąga go nauczyciel matematyki. Intryga wiedzie do tajemniczej posiadłości na przygranicznej wsi. Nasz bohater wraz z profesorem wyruszają tam na poszukiwania wspólnego mianownika i zaginionej całki. Ich śladem potajemnie ruszają dwie zakochane w szatynie siódmoklasistki...
  • W pierwszej klasie gimnazjum uczniowie zetkną się również z poezją romantyczną, w wykonaniu - rzecz jasna - naszego wieszcza narodowego. Urzędnicy proponują utwór pt. "Alladyna", którego treść jest zaskakująco wielowątkowa. Młoda dziewczyna imieniem Grażyna znajduje w jeziorze Zmierzcheź tajemniczą lampę z wygrawerowanymi arabskimi napisami. Jednocześnie Grażyna i jej siostra Alina rywalizują o względy przystojnego dziedzica z nieodległego dworu - pana Tadeusza. Zakładają się, która z nich zbierze w ciągu jednej nocy więcej kwiatów lilii. I mimo, że Alina podstępem zamyka Grażynę w domu, nad ranem ta znajduje pod swoim łóżkiem całe naręcza lilii. Podejrzewa, że cud ten może mieć związek z tajemniczą lampą. O lampie nie ma za to pojęcia Alina, która knuje coraz to nowe intrygi przeciw siostrze, a to wykorzystując zagadkowe szkiełko i oko, a to znowu prosząc o pomoc wędrowne dziady. Tymczasem wydaje się, że sekret intrygującej lampy zna jedynie nie mniej tajemniczy zakonnik, ksiądz Robal...
  • Gimnazjum to trudny okres w życiu młodzieży. Ministerstwo proponuje zatem, aby do kanonu lektur włączyć pozycje poruszające tematy szczególnie ważne na tym etapie dorastania. Jednym z nich jest problem uzależnień, zwłaszcza uzależnień od narkotyków. W bardzo obrazowy sposób kwestie te opisuje kanadyjska pisarka Lucy Inthesky Diamonds, która - co nie jest tajemnicą - w życiu prywatnym z niejednego pieca crack brała. Fabuła jej najsłynniejszej książki pod tytułem "Ania z zielonego wzgórza", koncentruje się - jak już tytuł sugeruje - wokół walki głównej bohaterki z uzależnieniem od marihuany. Widać tu wyraźne nawiązania do innej słynnej powieści o dzieciach wciągniętych w narkotykowy koszmar ("My, dzieci z dworca Zło" autorstwa W.Berlin). Ponieważ jednak lektura "Ani z zielonego wzgórza" powinna mieć również walory pedagogiczne i umoralniające, zaleca się, aby nauczyciele omówili na lekcjach języka polskiego także kontynuację powieści Lucy I. Diamonds, czyli nie mniej znaną książkę "Ania z Avon-lea". W tym tomie główna bohaterka po przezwyciężeniu nałogu wraca do szkoły, a po lekcjach udziela się jako konsultantka dużej sieci wyrobów kosmetycznych, sprzedającej swoje produkty w sieci sprzedaży bezpośredniej.

Ciąg dalszy wkrótce nastąpi!

24. grudnia 2014, 01:05 CET, 50.479 °N, 17.960 °E, trzecia planeta Układu Słonecznego 

środa, 3 grudnia 2014

wydanie dwunaste, przeobrażone

Nowy miesiąc, nowy tekst i nowy, nieco czytelniejszy, wygląd. Rzeczywistość wciąż jednak ta sama.

  • Donald Tusk objął przewodnictwo w Radzie Europejskiej. Czy to ważna funkcja, czy nie - kwestia dyskusyjna. Na pewno nie tak wyjątkowa, jak by się wydawało. W Unii Europejskiej, oprócz Rady Europejskiej, istnieje również Rada Europy, oraz Rada Unii Europejskiej (a także Rada Ogólna i Rada Branżowa). A powiadają, że Kraj Rad przeszedł już do historii...
  • Tego jeszcze nie było! W wyborczą niedzielę, w programie "Dzień dobry TVN" pojawił się wróżbita Maciej we własnej osobie. I bynajmniej nie po to, aby postawić kabałę, albo okadzić studio kompozycją z cukru, kawy i cynamonu. Wróż tam gotował! Dania niczym z "MasterChefa", w dodatku na żywo i w kolorze. Czego to brak polityki nie robi z telewizją... I z widzem. Człowiek zaczyna w końcu dostrzegać, że istnieją okoliczności, w których nawet Joachim Brudziński czy Adam Szejnfeld dają się lubić.
  • Właśnie - jeszcze a'propos wyborów. Ich plagą była - oprócz awarii systemu informatycznego - ogromna liczba nieważnych głosów. Przy czym okazało się, że najmniej nieważnych głosów oddano na Podlasiu i na Mazurach, gdzie podobno zacofanie, Rosja i białe niedźwiedzie na ulicach. Za to najwięcej nieważnych głosów odnotowano w województwach wielkopolskim i lubuskim, gdzie blisko do zachodniej granicy, a ludzie ponoć tacy światli i europejscy. I bądź tu mądry i pisz gazety...
  • Rozsypywanie prochów zmarłych na przykład nad morzem albo w górach jest wbrew prawu i można za to oberwać grzywną, co się ostatnio nawet komuś przytrafiło, jak poinformowały media. Dlatego wielu ludzi prochy rozsypuje potajemnie, pod osłoną nocy, a potem - dla niepoznaki - urządzają na cmentarzu fikcyjne "pogrzeby", gdzie urna zamiast popiołów zmarłego zawiera na przykład drobno zmielony koci żwirek (autentycznie!). Ryzykowne to, trzeba przyznać. "W proch się obrócisz" - brzmi bowiem podniośle, ale "W koci żwirek..." już niekoniecznie... Vanitas vanitatum et omnes whiskas?
  • Uprowadzony kilka miesięcy temu w Republice Środkowej Afryki ksiądz Mateusz został uwolniony z rąk porywaczy. Chodzi rzecz jasna o księdza Mateusza - misjonarza, a nie księdza Mateusza z serialu. Ile jednak było z tego powodu zawałów wśród miłośniczek Artura Żmijewskiego, to wiedzą tylko lekarze z Leśnej Góry.
  • Telewizja POLSAT zdradziła swoje plany ramówkowe na nadchodzące Święta. Nie zabraknie oczywiście filmu "Kevin sam w domu". Wprawdzie porą roku, klimatem i ogólnym osadzeniem fabuły dzieło idealnie wpisuje się w święta Bożego Narodzenia, ale już pewnymi elementami akcji, zwłaszcza tym co ośmiolatek wyprawia z włamywaczami, bardziej pasuje do świąt Wielkanocnych. Gdy w roli głównej są śmierć i zmartwychwstanie.
  • Stacje telewizyjne już bodaj trzeci świąteczny sezon z rzędu katują widzów reklamą jednej z instytucji finansowych, gdzie bankierzy w melonikach wykręcają piruety, śpiewając: "Śnieg sypie i ciągle mu mało...". Interesujące, że odkąd reklamówka ta pojawiła się na wizji dwa lata temu, w Polsce praktycznie przestał padać śnieg. To jest ta słynna magia świąt?
  • Niezmiernie zdziwili się pracownicy jednej z fabryk na Dolnym Śląsku, gdy - jak doniosły media - z paczki zawierającej części zamówione we Włoszech wyskoczyły nagle trzy skorpiony. Nie wiadomo komu naraziło się szefostwo firmy, ale trzeba przyznać, że mafia zaczęła działać nieco subtelniej, chociaż bez szkody dla skuteczności.
  • Polscy projektanci mody najwyższego sznytu - Paprocki i Brzozowski, zaprezentowali nową kolekcję pod lapidarną nazwą "sex". Gdyby czynność, do której odnosi się tytuł kolekcji, była w naszym kraju równie popularna jak ciuchy panów P. i B., to przyrost naturalny nie tylko nie byłby u nas ujemny, ale nie istniałby w ogóle.
  • Z podobnej tematyki. "Rewolucji na rynku płatnej miłości prostytutki mają już po dziurki w nosie" - donosi "Newsweek". Klienci domagają się bowiem coraz częściej - zamiast seksu - pieszczot, pocałunków i psychoterapii! Świat się przewraca. Kiedyś mówiło się, że psycholog jest przyjacielem za pieniądze. Teraz prostytutka jest psychologiem za nieco mniejsze pieniądze... A może być jeszcze gorzej. Kilka stron wcześniej ten sam tygodnik informuje, że w Polsce dramatycznie zaczyna brakować wolnych łóżek na oddziałach psychiatrycznych.
  • Spółka PKP Intercity ujawniła wysokość kary, jaka czekać będzie na pasażerów nowego pociągu ExpressInterCity Premium (znanego bardziej pod ksywą "pendolino"), którzy ośmielą się wejść na pokład bez biletu. Wysokość opłaty karnej wynosić będzie równowartość najtańszego krawatu ex-ministra premium Sławomira Nowaka, czyli 650 złotych polskich. Dotarliśmy również do innych kar, przewidzianych za pomniejsze występki we flagowym pociągu polskiego rządu. Za zaśmiecanie wnętrza składu zostanie nałożony na delikwenta nakaz prac społecznych, w postaci haratania w gałę (z dzieciakami z domu dziecka). Za spożywanie na pokładzie produktów żywnościowych nie zakupionych w Warsie - nakaz zjedzenia na miejscu minimum dwóch kilogramów jabłek od polskich sadowników, a jeśli ktoś jedzie z Gdańska do Krakowa, to trzech. Wreszcie, każdy kto będzie wychylał się przez okno podczas jazdy, zostanie skrócony o głowę.
  • Głośno było niedawno o bojkocie sieci EMPiK, do jakiego nawołują niektórzy internauci, wspomagani niektórymi mediami ("Gościem Niedzielnym" czy "Frondą"), ponieważ EMPiK promują: "satanista" Adam Darski (ksywa "Nergal") i satyryk Maria Czubaszek - kobieta o nazbyt frywolnym stosunku do życia. Teraz "Fronda" wzięła się za sklepy LIDL. W ich przedświątecznych reklamach podobno zbyt wiele jest bowiem świątecznej symboliki świeckiej (choinka, prezenty, żarcie), a zbyt mało religijnej. Argumenty "Frondy" są ze wszech miar sensowne. W świątecznych reklamach TESCO Robert Makłowicz nieustannie piastuje przecież Dziecię Boże, w Carrefourze króle witają, z kolei Biedronka fruwa w aureoli i wyśpiewuje "Gloria in excelsis"...
  
3. grudnia 2014, 22:43 CET, 52.245 °N, 16.546 °E, trzecia planeta Układu Słonecznego

środa, 26 listopada 2014

duża czerwona książeczka

Nad "Wiadomościami" TVP pastwiłem się tutaj wielokrotnie. Trzeba jednak przyznać, że powodów do takiej czynności dostarczają one aż nadto. Dla pokolenia moich rodziców i dziadków - jedyny serwis informacyjny, dla wielu - rzecz niemal sentymentalna, ostatnio zmienia się w program iście rozrywkowy, staczając się z prędkością, której nie przewidzieli najwięksi teoretycy równi pochyłej. Z pretensjonalnych grafik, które przyprawiały o płacz i zgrzytanie zębów jeszcze kilkanaście miesięcy temu, na szczęście w pewnym stopniu zrezygnowano. Ale w przyrodzie nic nie ginie! Klasyczną czołówkę zastąpiono krótkim materiałem filmowym, zapowiadającym jedną z wiadomości. Dopiero potem jest sygnał główny, prowadzący wita się z telewidzami i... zapowiada pozostałe newsy. Czemu służyć ma ten zabieg, wie pewnie wyłącznie sam jego pomysłodawca. Dalsza zawartość "Wiadomości" jest równie przewidywalna jak scenariusz polskiej komedii romantycznej. Trochę o polityce, coś z Polski jeśli akurat się dnia tego coś ważnego nad Wisłą zadziało, obowiązkowo coś zgryźliwego o Rosji albo pochlebnego o Ukrainie (z egzaltowanym komentarzem redaktor Marii Stepan) i równie obowiązkowo (niemal w każdym wydaniu!) "wyciskacz łez", czyli minireportaż o jakiejś życiowej tragedii, najczęściej rozbitej rodziny, ubogich ludzi, tudzież ciężko chorych dzieci. A potem już tylko "michałek" (pomysł zerżnięty żywcem z "Faktów" TVN, gdzie wprowadził to swego czasu Tomasz Sianecki, a obecnie znakomicie kontynuuje Maciej Mazur). "Michałek" to news błahy, z przymrużeniem oka, na zakończenie programu. W "Wiadomościach" robi to redaktor Adam Feder, i robi to z taką swadą, że człowiek zaczyna doceniać żarty Karola Strasburgera. Bo więcej powodów do śmiechu znalazłoby się w dowolnie wybranej książce telefonicznej. Warto zauważyć wreszcie, że szef tego całego przedsięwzięcia, czyli Piotr Kraśko, ociera się już o granice autoparodii. Wiernie sekunduje mu w tym najnowszy transfer TVP - Beata Tadla. A całość okrasza muzyka polskiego króla kiczu i patosu, czyli Piotra Rubika. Po prostu cyrk na kółkach.

Cyrku jednak nigdy za wiele. Oto jest bowiem sobie pani Magdalena Wolińska-Riedi, znana również jako jedyna Polka z obywatelstwem Watykanu (przez fakt posiadania za męża członka Gwardii Szwajcarskiej). Nie mam wiedzy, czy to tej pani zamarzyło się zostać dziennikarką, czy odnalazła ją wesoła trupa Piotra Kraśko. Pewne jest natomiast, że etat w TVP pani Wolińska-Riedi otrzymała. W związku z czym od jakiegoś czasu mamy w "Wiadomościach" newsy zza murów Watykanu. Poważnie! W 20-minutowym serwisie informacyjnym co kilka dni znajduje się miejsce na fakty z życia najmniejszego państwa świata. I materiały te nie dotyczą spotkań na najwyższym szczeblu, decydujących o losach świata, które papież Franciszek z kimś być może odbywa. Bynajmniej. One zwykle przedstawiają Watykan "kulinarnie". Czyli Gwardię Szwajcarską od kuchni, letnią rezydencję w Castel Gandolfo od kuchni, papieską kuchnię od kuchni etc. No telewizja dla pensjonarek jak się patrzy!

Owszem, może to i są interesujące reportaże, ale nie powinny pojawiać się w głównym wydaniu klasycznego polskiego serwisu informacyjnego, tylko w "National Geographic TV". Podobnie jak niewątpliwie potrzebne społecznie materiały o ludzkich dramatach - miejsce większości z nich jest w "Sprawie dla Reportera" i tym podobnych audycjach, których jest na pęczki, a nie w programie, który w skondensowanej formie ma objaśniać ludziom świat.

Bo że tego nie robi, widzimy choćby po wynikach ostatnich wyborów samorządowych. Prawie 20% nieważnych głosów to nie jest raczej - jak tłumaczą "gadające głowy" - wyraz buntu elektoratu wobec klasy politycznej. Mamy uwierzyć, że wyborcom tak bardzo nie spodobali się kandydaci, że jedna piąta z nich jak jeden mąż postanowiła oddać nieważne głosy, najczęściej poprzez zakreślenie krzyżyka na każdej stronie osławionej "książeczki" wyborczej?

Bzdura. Choćby nie wiem jak niepoprawne politycznie to było, wydaje się, że przyczyną tak wielkiej ilości nieważnych głosów jest po prostu ignorancja (po polsku: niewiedza) tych 20% głosujących. Z alfabetyzmem funkcjonalnym (czyli rozumieniem tego, co się czyta) nigdy nie było u nas kolorowo, co potwierdzają rozliczne badania OECD. Poza tym wiedza na temat struktur państwowych i samorządowych również nie jest w naszym społeczeństwie kosmiczna. Nawet studenci wyższych uczelni nie odróżniają często Sejmu od Rządu, nie potrafią rozgraniczyć kompetencji Premiera i Prezydenta, o wymienieniu fundamentalnych różnic pomiędzy lewicą a prawicą już nie wspominając. W tej sytuacji 20% nieważnych głosów nie jest wynikiem wprowadzenia w błąd wyborców za pomocą podstępnej książeczki do głosowania, zamiast której powinna być rzekomo płachta wielkości prześcieradła. Te 20% nieważnych głosów jest całkiem trafną diagnozą wiedzy naszego społeczeństwa o strukturach państwa, a może również i diagnozą tego społeczeństwa inteligencji.

Bo z całym szacunkiem - jeśli ktoś w lokalu wyborczym wziął do ręki tę nieszczęsną książeczkę, na przykład do Rady Powiatu, jeśli przeczytał na górze każdej stronicy nazwę innego komitetu (czyli de facto partii politycznej), jeśli wydedukował z tego, że ma postawić krzyżyk na każdej stronie (bo w TV powiedzieli: "jeden krzyżyk na każdej karcie"), i jeśli wreszcie nie zauważył niczego dziwnego w tym, że każe mu się w ten oto sposób poprzeć jednocześnie jakiegoś kandydata z Platformy, i również jakiegoś z PiS, i zarazem z SLD, i z PSL, i kogoś od Korwina, i od Palikota, i z Nowej Lewicy, i co tam jeszcze w tej książeczce było, to całe szczęście że jego głos jest uznany za nieważny. Bo komuś takiemu strach powierzyć odpowiedzialność za dokonanie wyborów w piaskownicy, a co dopiero w gminie, powiecie czy województwie...

Ale może ktoś taki dowiedziałby się o głosowaniu, o samorządzie lokalnym, o strukturach państwa czegoś więcej. Może gdyby mówili mu to na okrągło, tłukli do głowy i nawijali na uszy, to by coś zrozumiał, zapamiętał i oddał ważny głos. Nie ma złudzeń - większość osób nie kupuje książek, nie czyta "Polityki" (a nawet jeśli czyta, to niewiele rozumie), lecz co najwyżej "Tele Tydzień", a w internecie nie przegląda stron PKW ani Fundacji Civitas, tylko "Pudelka" i "Fejsbuk". Za to mnóstwo ludzi ogląda "Wiadomości". Telewizja! Świetne medium, znakomita okazja, aby dotrzeć do milionów widzów i jak krowie na pastwisku wyłożyć na czym polega głosowanie w wyborach samorządowych. Okazja - jak dziś już wiemy - zmarnowana, bo zamiast materiału o niuansach głosowania, o tym po co właściwie te wybory, albo o tym czym się różni Rada Gminy od Rady Powiatu, owe 20% wyborców obejrzało w "Wiadomościach" "wyciskacz łez" o kolejnym ciężko chorym dziecku, oraz reportaż ukazujący, jak funkcjonuje papieska pralnia. Od kuchni.

25. listopada 2014, 01:14 CET, 52.245 °N, 16.546 °E, trzecia planeta Układu Słonecznego